در سرزمین ما برای خیلی ها هرل خواستنی توانستن نیست . برای خیلی ها

هر توانستنی خواستن نیست. فرصتهای برابر وجود ندارد.برخیها خیلی اسان

صاحب مدرک و ثروت میگردند و برخی دیگر هر چه میدوند به جایی نمی رسند.

اراداه ای وجود دارد تا برخی خیلی اسان مدرک دکترا بگیرند و یا صاحب ثروت

شوند . بنابراین عدالت خیلی کلمه ای است بیشتر رویاست تا واقعیت

خدایا رنجهایم را دیدی و کلامی نگفتی

خدایا رنجهایم را دیدی و مرهمی بر ان نگذاشتی

خدایا فریاد های حسرت و دردم را شنیدی و نگاهم نکردی

خدایا دلم را شکستند و تبسمی بر من نکردی

خدیا دردهای دلم را فریاد زدم و در دل تنها ز تو خواستم درمان انرا لیک

نشنیدی

و شاید هم دیدی و شنیدی و تبسم نمودی و با دستان پر مهرت نوازشم نمودی

لیک ان من بودم که نشنیدم و ندیدم ترا

خدایا تنهایی مرا ببین و مرهمی بر این زخم جانکاه بنه که جز تو مرا پناهی

نیست

ازادی یعنی چه؟ ایا انسان این اجازه را ندارد که هر گونه که خواست بیندیشد

بدون انکه  مخل ازادی  و اسایش دیگران شود؟ اگر نمیتواند پس چه فرقی بین

او و اسبی است که بر چشمانش مهار زده اند تا همه چیز را نبینند .

فطرت ادمی بسیار وسیع  است ولی گاه او را با زنجیرهای نامرئی بایدها و

نبایدها به زنجیر میکشند و به او اجبار میکنند تا انچه را که صاحبان قدرت و

حکام میخواهد ببیند و بیندیشد و بخواهد. و در این حالت است که نام ازادی

مضحک و خنده دار میشود.

در عالم حیات این نکته مهم است که در زمان خلقت هر انسان این روح است که

جسم را انتخاب میکند یال جسم است که روح را انتخاب میکند؟ و چه معیاری

برای اتصال یک جسم به یک روح وجود دارد. این مبحث بسیار مهم است که اگر

بدانیم روح قاعتا" نباید به حوائج مادی مانند شهوت و قدرت و پول و طمع و ....

نیازی داشته باشد و همه اینهاحوائج جسمی هستند و چرا باید روح انگونه مورد

عذاب قرارگیرد؟ در امر و نیاز و انتخابی که خود دخیل نبوده است؟

کدامیک مقصرند و کدامیک و با چه عدالتی بایستی بواسطه دیگری مجازات

گردند؟

سال 1391 اغاز شده است.دل شوره خاصی در دلم احساس میکنم. امیدوارم

سختیها و مشکلات تمام شده باشند و امسال سال شادیهای جدید باشد .اما

نمیدانم چرا این دلشوره مرا رها نمیکند. ظاهرا" تقدیر هنوز با من در جنگ است.

امروز اخرین سال 1390 است. سالی که خیلی زود تمام شد مانند سایر ایام

عمر انسان که همچون باد میگذرد. سالی پر از تلخکامی و گاهی هم شادی.اگر

عمری باشد مطمئن هستم که سال 1391 هم بزودی پایان خواهد رسید.امسال

سال بیماری و سال تلخی بود امیدوارم که امسال بخوبی پایان پذیرد و سال 1391

نیز سالی پر بار و شاد و سلامتی برای همه باشد.انشالله

غربت چه قدر سخت است بخصوص که انسان در خانه خود و با هم زبانان خود

بیگانه باشد.به هر حال غربت سخت است چه در خانه و چه در بیرون از ان .

اما غربت در خانه سخت تر است.

در این جهان خداوند عده ای را  محکوم به بدبخت بودن و عده دیگری را فیمابین

خوشبختی و بدبختی رها نموده است و دیگران را نیز محکوم به خوشبخت

بودن آفریده است. برای مثال کسی که در خانواده فقیر و از هم پاشیده ای

بدنیا می اید و در زمان نوزادی به همین باند گدایان فروخته میشود محکوم به

بدبختی است.

او در زمان خلق خود از خویش چه اختیاری برای انتخاب داشته است؟

 اگر کمی بدون تعصب و با چشمان باز به دنیای خود بنگریم صحت وجود این امر

را میتوانیم ببینیم.نباید خود را گول بزنیم و بر شعارهایی تکیه کنیم که در عالم

واقع حقیقت ندارند.

عدالت کلمه زیبایی است که کلا" وجود ندارد و در هیچک از کلمات و وجودهای

موجود تجلی نیافته است. بنابراین در این جهان عادلی وجود ندارد.

یکی از سخترین موقعیتها تحمل و در جوار انسانهای جاهل و نادان است. اگر

برای کسی بخواهیم دعای خیر کنیم باید از خدا بخواهیم که او را با ادمهای جاهل

همنشین نکند.

خدایا ظلم تا به کی ؟ کو فریاد رسی که داد مرم بی نوا بستاند؟ خدایا چرا تو

فقط بر این مظالم نگاه میکنی شاید ظالمیت در بارگاه تو مقبولتر و شایسته ترند

و ترا عزیز ترند؟

بر مردم زبان باز کن و حقیقت خود باز کن. اری میدانم که جهالت در طول تاریخ با

مردم و انسانها چه کرده است. اری میدانم که جهل چه سلاح مخربی است و

چه انسانهایی را که به خاک و خون افکنده است و چه ظالمانی که بر موج ان

سوار بوده اند و اسب مراد خویش را بر شانه ها و دستان ظالمان رانده است .

لیک ما فریاد و درد خویش زین جاهلان و ظالمان که هر دو تیغه یک قیچی

هستند جز تو بر کجا بریم. خداوندا مظلومان را دریاب که جز تو فریاد رسی

نیست .خداوندا جاهلان را بصیرت و فهم عطا نما و چشمهای کورشان را

بر روی حقایق بینا کن  و ریشه ظالمان را برکن.

گاهی مرگ بموقع یک نعمت است که معمولا" از ادمی دریغ میشود و مرگ

معمولا زمانی سراغ ادمی می اید که انسان امادگی لازم را ندارد و گاهی در

اوج میل به زندگی و شوق ان ادمی را در میابد و او را در حسرت فروخورده ای

فرومیبرد که هرگز از ان امکان رهایی نخواهند داشت.

حال چرا خداوند جنین تقدیری را برای انسانها رقم میزند جای تامل دارد.

میگویند مرگ فقیر و غنی نمیشناسد و به همه به یک چشم نگاه میکند ولی

ایا واقعا در این روزگار چنین است؟

امروزه با ثروت و پول امدن مرگ را به تعویق می اندازند چنانچه برخی از

قدرتمندان مسن بزور پول و قدرت هنوز زنده اند و خیلی از جوانان در اوج فلاکت

و بدبختی بدلیل بی پولی و بیماری مرده اند.ایا در جامعه خود نمیتوانیم از این

موارد بسیار ببینیم؟ اگر با دقت بنگریم موارد کم نیستند.

.

خداوند برخی را بدبخت می افریند و گروهی دیگر را خوشبخت.حتی خداوند خود

فرد را عامل بدبختی یا خوشبختی خود میکند.ادمی در مسیر زندگی طوری

هدایت  میشود  و از مسیرهای پر پیچ و خم زندگی بگونه ای هدایت میشود که

که در مسیر خوشبختی یا بدبختی که برای او ترسیم شده است گام بردارد و

هرگز نمیتواند از ان خارج گردد. به زندگی خود و به انچه گذشته است و انجایی

که هستیم نگاهی دقیق بیندازیم. ایا ان مسیر و تقدیر نمی بینیم؟

چه حوادثی  که برایمان پی امد بدون انکه خود بخواهیم.

در مسیر زندگی برای یکدیگر حوادثی را رقم زده ایم  تا منظوری برای فردی

بوجود اید بدون انکه خود بدانیم.

هریک از ما اسباب خوشبختی یا بدبختی دیگری هستیم.

براستی جرا دیکتاتورها از اگاهی مردم میترسند؟

چرا انان مشکلات کوچک دیگران را بزرگ ولی مشکلات بزرگ خود را پنهان

میکنند؟

جرا ار اینترنت و ابزاری که به مردمشان بینش و اگاهی میدهد و به مردم

میفهماند  که دروغ میگویند  و انان را اگاه میکند میترسند؟

چرا دیکتاتورها برای خود هاله تقدس درست میکنند تا در پس ان پنهان شوند و

سنگر بگیرند؟

چرا از کشتار مردم ابایی ندارند و اعتراض مردمشان را به انسوی مرزها

نسبت میدهتد؟

چرا تمامی انها عده ای افراد چماقدار و کله خراب دور خود جمع میکنند تا در

وقت لازم مردم را سرکوب کنند

این سئوالها و دهها سئوال دیگر هم وجود دارند که همه انها پاسخ دارند

و ما باید در باره انها بیندیشیم

ولی یک خقیقت وجود دارد که دیکتاتورها محکوم به فنا هستند . در طول تاریخ

40 یا 50 سال چیزی نیست لذا دیکتاتورها نباید مغرور شوند چرا که خونهای

ناحق و طلم هرگز زمین نخواهد ماند و دیکتاتورها را سرنگون خواهد کرد

به امید سقوط و ذلت و خواری همه دیکتاتورها

و...........................

دیکتاتورها در طول تاریخ و به فراخور شرایط زمان و تکنولوژی روز متفاوت بوده اند

از نرون گرفته تا هیتلر و صدام و .....

امروزه نیز دیکتانورها با زبانهاو ایده لوژیهای مختلف جکومت میکنند اما دارای

ویژه گیهای مشترکی دارند .حاکمانی که این صفات را دارند میتوان دیکتاتور

شناخت :

1-اعتراضات مردم خود را به بیرون از مرزهای کشور خود مرتبط ساخته و

دشمنان کشور را عامل میدانند

2-دشمنان خیالی برای مردم خود ساخته و انهارا مانند لولو خور خوره و یا

چماق بر سر مردم خود میکوبند(مثل لیبی و ....)

3-با ازادی بیان و اگاهی مردم خود مخالفند و با بستن سایتها و محدود یا

ممنوع کردن اینترنت و یا ماهواره مردم را فقط در بند اطلاعات خود نگه میدارند

مانند کره شمالی و .....

4- از کشتن مردم خود ابایی ندارند و دستشان به خون مردم خود الوده است

و کشتار مردم خود را به ارادل و اوباش  یا خارج از مرزها ربط میدهد مانند

سوریه و .....

5-همواره به مردم خود دروغ میگویند مانند لیبی و .....

6-حاکمان برای خود تقدس قایل هستند و انتقاد از خود را کفر میدانند مانند

کره شمالی و .....

7-عده ای از مردم را که وابسته هستند دور خود جمع و تمامی امکانات را

طیف فوق اختصاص داده و در مواقع ضروری از انها تحت عناوین چماقدار

یا لباس شخصی ها برای سرکوب استفاده مینماید مانند یمن و لیبی و .....

 8-در جوامع انان فساد و رانت بیداد میکند  مانند کره شمالی و لیبی

 9-ترس یکی از بارزترین صفات دیکتاتورهاست انها از همه کس و همه چیز

میترسند بخصوص از فضای ازاد در کشور شان و اگاهی و با خبر بودن مردم

.اگاهی مردم کابوس همیشگی انهاست . انها دوست دارند مردم انچه را باور

کنند و بدانند که انها میخواهند . آزادی دشمن هییشگی انانست مانند سوریه

و کره شمالی و .....

اما دیکتاتورهای امروز که در هر لباس و مرمی هستند باید بدانند که در گذر

تاریخ عمرشان کوتاه است و عاقبت رفتنی هستند . در تاریخ 40 یا 50 سال

خیلی کوتاه است و ظلم و خون ریخته شده روزی گریبانشان را خواهد گرفت

و رسوایشان خواهد ساخت و حریم تقدسی را که امروز برای خود درست کرده

اند را در هم خواهد شکست. به امید انروز

و .....

فردا شب به بیمارستان میروم تا شنبه مورد عمل قلب قرار گیرم.نمیدونم چه

خواهد شد .

ولی  خودم را بخدا میسپارم.ولی شاید این پایانی باشد بر رنجهایی که در زندگی با

تولدم آغاز شد باشد.ولی حتما در مشکلاتی که برای من بوجود امده حکمتی

وجود دارد که من انرا نمیدانم.

امام حسین انسان والایی است که دیگر در تاریخ تکرار نخواهد شد. اما انچه که امروزه

میبینیم و خیل زیادی از مردم سیاه پوشند و بر سر و سینه میزنند و وضعیت اخلاقی در

جامعه ما موید این امر است که عمده این افراد ریا کار هستند. اگر اینها واقعا عاشق و

پیرو امام حسین بودند ایا باید در جامعه ما این همه بی تقوایی و دروغ و حقه بازی بود؟

ایا حتی مسئولین باید مثل اب خوردن دروغ میگفتند؟ایا برای رسیدن به قدرت و ماندن

هر کاری میکردند؟

مگر دلی که واقعا" با عشق امام حسین لبریز است میتواند فقط خود را ببیند و این همه

رذالت در جامعه ایجاد کند؟ کمی به رفتارهای خودمان دز کوچه و خیابان و مغازه و ....

بنگریم تا منوجه ریا کاری بشویم لذا این اشکها و ضجه ها جز فریب نیستند. پس گول

این افراد را که در همه سطوح احتماعی به وفور (99/99%) پیدا میشوند را نخوریم

جامعه ما سرشار از ریاکاری و بی اخلاقی و بی تقوایی است و پول و قدرت خدای مردم

مشکلات بزرگ به 2 قسمت تقسیم میشوند 1- مشکلاتی که کوچک بوده اند و لی جمع

شده اند و به کوهی از مشکلات بزرگ تبدیل شده اند 2-مشکلی که بزرگ بوجود می اید.

حل مشکل اولی بسیار سخت است چون ادمی باید دهها مشکل را که معمولا" کهنه و

مزمن هم شده اند را خل کند ولی مشکل نوع دوم معمولا" راحتتر ار مورد اول حل میشود.

پس باسد در زندگی نباید مشکلات کوچک را کوچک و ناچیز بشماریم

اگر  اگر فردی بناحق گرسنه شب را سر به بالین بگذارد اگر مردی تر

پیش خانواده خویش شرمنده شود چگونه ممکن است حاکمان ان سرزمین به

بهشت بروند؟!

بیکاری و فساد و لفقر و فحشا حلقه های زنجیری هستند که حاکمان و مسئولین

را قعر جهنم میکشد هر چند حاکمان برای خود حریم قداست و سیمای نورانی برای

مردم ترسیم کنند

چرا در ایران همواره صاحبان قدرت به فساد کشیده شده اند.در طول تاریخ این

کشور اگر نگاه کنیم اکثر سلاطین و رهبران برای خیانت کردن بر سر کار نیامده

بودند اما پس از مدتی زورگو شدند و به دیکتاتورها یی تمام عیار تبدیل شدند.

برای مثال نادرشاه فردی بود که در جوانی در جرگه جوانمردان بود و بعدا" هم

ایران را ار دست افغانهای وحشی نجات داد و ایران را یکپارچه کرد اما همین

ادم در اواخر عمر خونریز و سفاک شد.دلیل یک عنصری است که در وجود ما

ایرانیهاست و دیگر یک امر ژنتیکی شده است و انهم تملق و چاپلوسی

است.که در نوشته تمامی جهانگردان خارجی که به ایران امده اند این صفت را

قید کرده اند.

و چاپلوسی و تملق صاحبان قدرت را به فساد و دیکتاتوری کشانده و میکشاند.

صاحبان قدرت بر اثر  می پندارند که تافته جدا بافته از مردم هستند و موجوداتی

استثنایی و حتی مقدسند و همین اغاز نقطه فساد و دیکتاتوری است

اعتیاد بد است یا خوب؟ مسلما برای صاحبان قدرت بد نیست.چون یک جوان معتاد که

نمیتواند  کار بخواهد توقعی داشته باشد اعتراض کند و اگر تمامی امکانات مملکت به

گروه خاصی داده شد معترض باشد.برای جوان معتاد چه رقی میکند مه اختلاس کننده

3000 میلیارد تومان چه کسی باشد.پس اعتیاد و بدبختی جوانان برای همه نه تنها چیز

بدی نیست بلکه برای عده ای خیلی هم خوب است . معتاد که وجود خارجی ندارد.

تازه برخی از اوقات هم .......